O porqué deste blogue

Hoxe, 17 de Maio, abro este novo blog coa idea de conmemorar o día das letras Galegas e de, senon fomentar, cando menos difundir dúas das linguas que conviven co español nese extenso país que é España. Porque o español ou castelá, non é nin por asomo a única lingua que se emprega ó longo do territorio do país que me veu nacer. O cal enriquece as persoas que nesas zonas nacemos e crecemos, permitíndonos medrar con esa dualidade na mente que ten tantísimos beneficios para o cerebro, á vez que nos agasalla con esa outra visión do mundo e da vida.

Sei que para algún este blog non terá sentido. Sei que moitos non leerán o seu contido por medo a non entendelo ou por pensar que non merece a pena facer o esforzo que se necesita para entender una lingua que aínda que parecida, non é a propia. E sei quen haberá que aplauda o feito de que utilice este blogue para conmemorar as letras galegas pero que non entenda porque utilizarei tamén nel a lingua de Cataluña. Pero me importa o que todas esas persoas digan. Porque penso que tódalas linguas deberían ser defendidas, porque a riqueza que nos dan é moito máis importante que calqueira rivalidade política e porque se o galego irá conmigo alá onde vaia por ter nacido alí, o catalán irá tamén por terme enchido o corazón.

A maioría das publicacións serán posiblemente traduccións dos meus poemas, moitos publicados en castelán en “La isla de las palabras”, e algún artigos de “Reflejos de un alma en evolución”. Por iso o título non é senon una mestura dos nomes dos meus outros dous lienzos de reflexos.

jueves, 11 de septiembre de 2014

BOJA PER TU, CATALUNYA



Des de humida terra escric,
altre cop pensant en tu,
hi ha dies i dies
però ningú com avui.

Com em puc oblidar
per molt que estigui lluny,
si avui es tu dia
i ningú em fa sentir com tu.

Se molt bé que fa tres anys,
jo no hauria pensat en tu,
però dins la meva memòria
encara brilla la teva llum,
il·luminant els dies de foscor
i recordant-me com
els haig d’omplir de color.

Quan no escolto al matí
aquest bon dia de ahir,
que feia les llàgrimes perdre’s
sense arribar a sortir.

Em quedo endormiscada,
sense pensament ningú,
fins que a la meva memòria torna
el que em vas ensenyar tu.

El color que aquesta llum
del sol i dels somriures,
de la compressió sense critica
i de la il·lusió per la vida
que vaig viure amb tu.

Es per això Catalunya
que puc ser no estic boja,
puc ser lo estic molt,
però amb tu està sempre
una part del meu cor.  


Poema fet seguint la rima de la cançó 
“Boig per tu” escrita per C.Sabater,P.Sala i J.Capdevila

 

domingo, 20 de julio de 2014



Desprecio.
Desconsideras,
negativas respostas.
 Agresivas, dolorosas
egoístas sobre tódalas cousas.

Reflexos do día a día
Durante aqueles anos
Que cría ían durar toda a vida.

Bágoas de sal e sangue.
Cravadas dagas
como dardos silenciadas;
ocultas no interior,
tras a forte coraza
que só deixaba reflexar
as esperanzas e a ilusión
por crerse amada.

Aquela ilusión lonxana,
que xunto a certo sonriso
víase máis cercana,
máis críble nos seus
soleados días,
mais pouco reales
na súa maioría,
pois non eran senon
basadas en mentiras;
co tempo
menos falsas,
co  tempo
máis certeras,
pero nunca chegando
a ser verdadeiras.

Mentiras misturadas
con desprezos,
todo tipo de palabras
e accións defendendo.
Ocultando o obvio
e alongando o tempo,
  de martirio permitido
por debilidade, por amor,
e por tanto medo.

Ferindo día a día,
nunca permitindo
pechar as antigas feridas.
Creando pouco a pouco
muros e barreiras,
que separaron o corazón
por fin da lóxica cabeza,
levantando paredes
cada vez de maior dureza,
ata encerrar o amor
nesa habitación que nunca tivo
porta, nin finestra.







domingo, 25 de mayo de 2014

ELS SENTIMENTS

Els sentiments
formen part de nosaltres,
no podem fer-los a un costat
i pensar que actuem
només com pensem.

No podem dir tampoc
que sense sentiments
nosaltres pensem,
dons por molt que
la lògica utilitzar intentem,
les emocions provocant
al nostre cap molts pensaments.

Actuar sense sentiments,
Que vol dir?
Que sentit té?
Si les emocions amb
nosaltres estan constantment,
si els pensament es tornen
amb les emocions sentiments,
si les actituds son
mestura de aquests tres.

Viure sense sentiments,
Quin sentit tindria?
Que podríeu fer?
sense el foc que ens mou
Una vegada s'ha encès
la flama dins del cos,
la que ens fa voler,
la que ens mou cap
a la muntanya, els Pirineus,
al Everest.

Que podríem fer
sense aquesta flama,
que en gardí ens permetre
convertir quelcom carrer?